kącik małego frustrata

wpis 9.

Powód frustracji:

 

 

 

 

 

 

 

Dlaczego, do kurwy nędzy, nie mam jeszcze wyrobionej tej zasranej legitymacji studenckiej (“kurwa nędza” nie została użyta tu bezpodstawnie i w poniższym tekście ponownie pojawi się przynajmniej raz)? Koleś, który składał papiery kilka dni po mnie, ma, laska, która dwa pierwsze zjazdy zaliczyła bez obronionego licencjatu, ma. Wszyscy mają, tylko, kurwa, nie ja. Kumpel mi pisze: Michał, idź se do dziekanatu, legitymacje już są, odbierzesz sobie i z głowy. Więc zapierdalam
z wywieszonym jęzorem do tego dziekanatu, na uczelnie ładuję się o rozsądnej godzinie piętnastej
i chuj, dziekanat czynny do czternastej. Myślę: easy, odbierzesz sobie przy okazji zjazdu. Nadchodzi okazja zjazdu. Czekam w kolejce. Kumpel mi mówi: Michał, wejdź se do środka, legitymacje leżą w koszyku, odbierzesz sobie i z głowy. Bardzo mi przykro, ale legitymację muszę wręczyć Panu osobiście – mówi, skądinąd, miła Pani z Dziekanatu. I już pierwszy wkurw. Czekam w kolejce. Pani z Dziekanatu ogarnęła koleżance jakieś zaświadczenie i pyta: Pan Baniowski, zgadza się? Tak, to ja – odpowiadam. Zaczyna grzebać w tym koszyku, grzebie, grzebie, nagle mówi: Bardzo mi przykro, ale Pańska legitymacja nie została jeszcze wyrobiona. Ja pierdolę! Posrało Cię? Pytam grzecznie: Jak to? Słyszę: No, normalnie. Ktoś musiał zapomnieć. Zajebiście. W takich sytuacjach należy pamiętać, aby zachować zimną krew i nie dać się zbyć: W takim razie, kiedy mógłbym się spodziewać swojej legitymacji? Na poniedziałek powinna być. Jak to, na poniedziałek, do kurwy nędzy, skoro ja studiuję, kurwa, zaocznie? Że niby mam wszystko rzucić
w pizdu i radośnie popierdalać jak ta Świtezianka w poniedziałek? Jeszcze przez najbliższe dwa tygodnie będę przepłacał za MPK (bo ja uczciwy jestem i zawsze kasuję bilet, a jak wiem, że będę więcej jeździł danego dnia, to nawet w całodobowy zainwestuję). A niech mi się, nie daj Bóg, jakaś podróż pociągiem trafi. Do Warszawy na przykład. Stówa nie moja. I kto mi za to zwróci? Uczelnia mi zwróci? Państwo mi zwróci? Ja pierdolę.

wpis 8.

Powód frustracji:

A dokładnie twórcy tego serialu. Ok, przyznaję się, dopiero wczoraj zakończyłem oglądanie pierwszego sezonu, ale już dowiedziałem się, że od trzeciego jest inna obsada. I to mnie naprawdę wkurza, mate!

wpis 7.

powód frustacji:

Jest mały, chudy, nosi okulary i źle się ubiera. Jest hipochondrykiem i nie lubi ludzi. A mimo to ludzie go kochają. I wciąż robi kapitalne filmy. Woody Allen, tak przyjemnie Go nienawidzić! Ale innym, bo ja dostaję spazmów, gdy go widzę. Szczególnie w Annie Hall.  A teraz jeszcze nakręcił coś nowego. Nawet nie wiem, co.

wpis 6.

powód frustracji:

Za klęski żywiołowe, za nieudane mistrzostwa w Korei i Japonii, za słabnącą sprzedaż płyt, za kontuzję Wasilewskiego, za polskie komedie romantyczne, za niż demograficzny, za Modern Rocking, za niski stopień czytelnictwa w społeczeństwie, za Sylwestra z Dwójką, za Unię Europejską, za Gazetę Wyborczą, za dopalacze, za 144 tony przemyconego z Chin czosnku, za niechciane ciąże, za erotyczne zabawy gimnazjalistów, za uzależnienie od Facebooka, za mierne kontynuacje Shreka, za rozpad związku Alicji Bachledy-Curuś i Colina Farrella, za przysłowiowe dzielenie skóry na niedźwiedziu.

wpis 5.

powód frustracji:

John Pemberton, facet, który stworzył Coca-Colę. A to ja ją miałem stworzyć!

wpis 4.

powód frustracji:

Do tej pory myślałem, że Ryan Reynolds jest tylko piękny. I wszystko było dobrze. Aż do momentu, w którym obejrzałem Pogrzebanego. Wtedy okazało się, że ten koleś z On, Ona i pizzeria, Narzeczonego mimo woli
i Wiecznego studenta jest wyśmienitym aktorem. Niech zgnije w piekle!

wpis 3.

powód frustracji:

Jego nie da się lubić. Xavier Dolan ma 21 lat (dopiero!), czyli tyle samo, ile mam ja, i nakręcił film, którym zachwyca się cały świat. Co on tak naprawdę może wiedzieć o życiu? Dodatkowo jest piękny, przez co piękni fotografowie robią Mu piękne zdjęcia. Na pewno nie obejrzę Wyśnionych miłości. Co to, to nie!

wpis 2.

powód frustracji:

Ogólnie to lubię Mariusza Cala. Nawet bardzo. Świetny ziomeczek.
Ale zna Olgę Frycz. I to wystarczy, by się tu znalazł.

wpis 1.

powód frustracji:

Nienawidzę Maćka Piaseckiego. Dzisiaj kupił sobie drogi, gustowny sweter,
o którym zawsze marzyłem. Ponadto na przestrzeni dwóch tygodni poznał dwie piękne kobiety, które są Nim zainteresowane. Słynie z najbardziej seksownego głosu w radiu. Śpiewał w zespole rockowym. A to ja miałem śpiewać.  Teraz, jak gdyby nigdy nic, chodzi po pokoju i udaje, że nic się nie stało. Jest zadowolony
i nuci.